Onderuit getrapt door perfectionisme

Mensen die mij kennen weten dan ik een enorme perfectionist ben, iets wat mijn lichaam niet ten goede doet. Ik wil alles perfect en op mijn manier, wat ik er dan ook voor moet doen…. En dat, dat heeft mij hard onderuit gehaald. Altijd zag ik alleen de voordelen, tot ik nu keihard de negatieve kant ervan heb leren kennen.

Verslagen en opdrachten op school, lessen op stage, alles op mijn werk en de basic dingen in het dagelijks leven… alles moet perfect. Groepsopdrachten haatte ik, dan kan niet alles op mijn manier. De enige perfecte en goede  manier, volgens mij dan. Ik liet de groep hun deel insturen en tot laat in de avond voor de deadline was ik alles aan het aanpassen zodat het verslag één geheel zou zijn. Zelfde lettertype, zelfde kleuren, zelfde alineaopbouw… alles. Lessen op stage of activiteiten op mijn werk? Het was voor mijzelf verboden om iets te doen wat meerdere mensen doen of de makkelijke weg, want je moet altijd laten zien wat je kan.

Op mijn werk was ik helemaal op mijn plek, alles moest perfect en dit vond ik heerlijk. Het liefst ging ik verder dan perfect. Maar nu weet ik dat ik nooit terug zou willen. Voor het werk absoluut wel, maar ik moet niet op een plek werken waar alles zo perfect moet. Mijn robot stand zal dan weer aangaan en ik zal terug vallen, terug naar perfectie. Botvlies-ontsteking aan beide benen? Ik ging door tot ik 2 minuten voor mijn uitleg door mijn benen zakte, op naar de eerste hulp. 3 dagen later stond ik weer op de werkvloer. Niet omdat het moest, maar omdat ik het wilde.


Daar was de valkuil
Inmiddels ben ik al een jaar intensief aan mijzelf aan het werken en ben ik een soort van op reis in mijn eigen hoofd. Het is bizar om te zien hoe ik was. Ik kickte op lange to do-lijstjes, ik hield van een volle agenda. Het was echt een kick, heerlijk. Pijn, ziek, wat er ook aan de hand was, ik ging keihard. Op school liep ik vaak een week voor en gebruikte ik de extra tijd om ervoor te zorgen dat het er anders uit zag dan de rest van de verslagen van de klas. En ja, ik ben zo’n iemand die baalt bij een 7, dat is namelijk bijna een onvoldoende voor mij.

En toen… toen ging ik onderuit. Door de pijn, maar wat ook een enorme invloed heeft gehad is het perfectionisme. Ik ging door, terwijl ik al lang had moeten stoppen. Maar ik wilde niet het meisje zijn dat een tussenjaar nam, of nog erger, een meisje die met chronische ziekte 7 dagen in de week in bed ligt. Toch ben ik blij dat ik ontdekt heb dat ook de perfectionisme heeft geholpen aan mijn “val” van een jaar geleden. Het moment dat ik in bed kwam te liggen. Ik weet namelijk zeker, dat als mijn lichamelijke pijn mij niet had onderuit gehaald, dan zat ik binnen nu en een paar jaar met een burn-out thuis! Het klinkt vreselijk zweverig misschien, maar ik ben erachter gekomen dat je voorzichtig moet zijn met je lichaam. De maatschappij van tegenwoordig maakt je zo kapot soms door alle eisen. Je hebt maar één lichaam mensen, wees er een beetje lief voor!


Terugval

Ik ben enorm bang dat ik, als ik straks weer op de been ben, terug zak in het oude ritme. Overal merk ik nog aan dat perfectionisme in mijn bloed zit. Ik heb een hekel aan mijn kledingkast want ik kan hem niet meer zelf opruimen dus het ligt niet op mijn manier. Soms denk ik echt dat ik een dikke autist ben. Het is niet omdat ik het mijzelf dwing, ik vind het gewoon fijn als het op mijn manier is.

Ik heb nog veel te leren, één ding bijvoorbeeld waar ik totaal niet bij kan met mijn hoofd is namelijk: Dat een 6 op een verslag of toets goed genoeg is. Mijn therapeute zei dat en mijn hoofd sloeg los. Liever een 6 met een leuke dag dan een 9 en de hele dag geleerd te hebben, dat is wat ze zei. Mijn gedachtes werden een stormbaan. Je moet toch laten zien op school wat je kan. Je moet toch al je vaardigheden tonen. Waarom zou je niet alles laten zien wat je kan?

 

Dit alles wekt angst op bij mij, hoe ga ik ervoor zorgen dat ik niet terug val? Hoe kom ik van de kick af om zoveel mogelijk op mijn to do-lijst te zetten. Hoe ben ik in godsnaam óóit tevreden met een 6.
Voor mij lijkt het nu echt onmogelijk.

Advertenties

5 gedachtes over “Onderuit getrapt door perfectionisme

  1. Ik had het vroeger ook min of meer, maar dat kwam meer voort uit onzekerheid. Niet om de beste te willen zijn, maar altijd angst afgekeurd te worden. Gelukkig heb ik dat nu een stuk minder, want als ik hier morgen niet meer ben, dan wil ik genoten hebben van het leven en de liefde. De rest is dan echt allemaal maar bijzaak. Het gaat je vast lukken in de toekomst, stap voor stap.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s