En dan nu mijn masker af.

Het moment dat ik mijn blog online zette, het voor de derde keer opnieuw doorlas, besefte ik mij dat ook nu het masker weer opstond. Want in mijn verhaal vertel ik alleen het medische gedeelte, niet wat het met mij doet.  Ik heb nu wel mijn verhaal vertelt, maar natuurlijk komt er veel meer bij kijken. Deze keer zet ik mijn emotionele masker af, iets wat ik vrijwel bij niemand doe.

Ik wist van mijzelf wel dat ik vaak een masker droeg, niet goed liet zien aan mensen hoe ik mij voelde. Niet omdat ik het niet kon uiten, want ik kan heel goed praten over mijn gevoelens, maar puur omdat ik het niet durfde. Niet willen laten zien aan een ander dat het slecht met je gaat. Je laat dan toch een beetje zwakte zien dacht ik altijd.

Van frustratie naar leermoment
Er is een tijd geweest, toen ik net in bed kwam te liggen, dat ik boos werd omdat mensen altijd een mening hebben over je. Als je de ene dag jankend op de bank ligt, en een week later even een rondje loopt, dan krijg je vaak de reactie: “Wat fijn! Het gaat weer goed met je.” Heel lief bedoelt, maar het is zo naar om te ontvangen. Want je voelt je helemaal niet goed. Zo vaak dat mensen vragen of je dan binnenkort ook weer naar school komt, of dat je dan nu ook wel weer kan werken. Dat frustreerde mij zo erg! Moet ik dan altijd blijven zeggen en laten zien dat ik pijn heb? Daar heb ik helemaal geen zin in.

Inmiddels weet ik dat dit deels ook door mijzelf komt. Wanneer er iemand op bezoek komt, gaat direct mijn masker op. Niemand laat ik zien hoe het écht met mij gaat. Het heeft ook een paar maanden geduurd voordat ik het echt liet zien aan mijn vriend. Zo vaak dat we iets gingen doen terwijl ik wist dat het niet kon. Ik heb dit vaak niet door. Meestal weet ik van te voren of iemand langs komt, vaak ben ik dan al even bezig om er zo goed mogelijk uit te zien. Vanaf het moment dat de bel gaat, is opeens het masker er.

Bron: artsyforager.com

Onbewust
Omdat ik nooit aan vriendinnen of kennissen liet zien hoe het met mij ging, denken zij ook dat het zo gaat met mij hoe ik het liet zien. Een op de bank liggend meisje die nog steeds wel volop mee praat, lacht en eigenlijk teveel in beweging is voor haar kunnen. Ik doe dit zonder het door te hebben, en het moment dat ze de deur uit lopen besef ik dat het masker er weer was. Direct stort ik in. Logisch dat mensen dan denken dat het nog best wel oké met mij gaat. Alleen mijn vriend, mijn broertje en ouders zien mij als het echt slecht gaat. Het is zo naar, want ik wil zo graag aan vriendinnen laten zien hoe het echt met mij gaat, ik heb anders het gevoel dat ik iets achterhoud voor ze.

Je denkt vaak dat jij jezelf wel kent, maar geloof mij dat doe je niet. Door zo’n proces ga je zoveel nadenken en leer je zo hoe jij zelf in elkaar zit. Fijn, maar ook heel confronterend. Ik begin nu in de fase te komen dat ik dingen zoals het masker ga zien van mijzelf, en ga merken wanneer ik het masker op heb. Ik hoop zo, dat ik ooit het masker kan tegenhouden wanneer hij uit automatisme dreigt op te gaan. Dit zal mij zoveel energie schelen en vriendschappen verbeteren.

En dan nu zonder masker…
Het gaat namelijk helemaal niet goed met mij. Zowel lichamelijk als psychisch. Het is een continue strijd met jezelf. Mijn lichaam voelt als een blok die ik moet meeslepen, een heel zwaar blok. Het zoeken naar de juiste behandeling is druk bezig, maar gaat traag. Wachtlijsten en communicatie tussen artsen zorgen ervoor dat het proces langzaam verloopt. Momenteel ben ik opzoek naar een extra psycholoog dichter bij huis. Dit zal naast de behandeling in Almelo plaats vinden.

Sinds het overlijden van mijn lieve oma, in september 2016, heb ik een angststoornis ontwikkeld. Hierdoor heb ik vrijwel elke nacht nachtmerries en door de medicatie weet ik niet meer goed wat echt is gebeurt en wat niet. Hierdoor gaat de hele dag eigenlijk mijn nachtmerrie door, omdat ik ernaar ga leven. Ik word helemaal panisch ervan. En helaas vergeet ik ook veel dingen, zo weet ik vaak niet meer wanneer iets was en ben ik vergeten dat mijn ouders bijvoorbeeld mij iets vertelt hebben.

En wat mij momenteel heel erg bezig houdt: ik ben enorm eenzaam. Ik ben mensen kwijt geraakt, en dat raakt mij enorm. De wereld gaat verder, terwijl die van mij stil staat. Iedereen rent mij voorbij. Gelukkig heb ik mijn fantastische vriend die er elke dag voor mij is, maar vanwege werk zal dat de komende tijd minder gaan worden. Vier jaar lang heb ik het leukste werk ter wereld gehad, alleen vanwege beslissingen op het werk ben ik inmiddels mijn baan kwijt geraakt. Afgelopen week is dit werk weer begonnen, en na vier jaar lang was ik er opeens niet meer bij. Hier heb ik enorm veel verdriet van. Ik had zo graag nog jaren willen werken, maar helaas. Het maakt het extra heftig dat mijn vriendinnen én mijn vriend daar werken, dus ik heb het idee dat ik achterblijf, alweer.

Met de pijn gaat het ook niet goed de laatste weken, ik raak een soort van gewend aan mijn medicatie en hierdoor heb ik al enkele uren voordat ik de nieuwe dosis mocht slikken zo enorm veel pijn. De medicatie is dus wéér verhoogd. Helaas is dit een hoge dosis, waardoor mijn ouders en mijn vriend mij goed in de gaten moeten houden. De kans is er namelijk dat ik er zo duf van word, dat ik niet er niet meer goed bij ben. Tot nu toe voel ik nog weinig van de werking, maar meer van de bijwerkingen. Helaas!

Zo dat was het dan. Alsnog merk ik dat ik niet volledig mijn masker af heb kunnen zetten. Maar ik hoop dit over een tijdje terug te kunnen lezen, en trots op mijzelf te kunnen zijn hoe goed het op dat moment gaat!

 

Lees meer over mij: Mijn verhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s